از هر چیز که همه گیر شود میترسم . از هر چیز که همه را به خود مبتلا کند فراری ام .. نمیدانم چرا . میل به تافته ی جدا بافته بودن شاید . میل عجیب به تنهایی و تنها ماندن .. از نوشتن میهراسم .. از اینستاگر

من بمیرم .. تو بیایی . دستت را بر روی سنگ قبرم بکشی . بوی عطرت از شن ها عبور کند ، از لا به لای اکسیژن مرگ به ته مانده های استخوانم برسد . بیدار شوم ، دستهایم را به زیر تخته سنگ بزرگی که رویم انداخت

ای آلتم در دهانت زندگی .. که هر وقت مرورت می کنم چیزی جز درد عایدم نمی شود.. چیزی جز حسرت و زخم . بخند ، آری بخند به من ، بخند به دستان کوچکم ، به این ابروان در هم کشیده ام .. به این بازی مسخره ..

هر کسی دراین دنیا برای رسالتی آمده است . برای انجام کاری . هر ذره ای در دنیا با یک هدفی به وجود آمده است . این خوش بینانه ترین نگاه به علت زایش است و در این خوشبینی ابلهانه ، من نیزبرای خودم بدنبال رس

راستش را بخواهید هیچ دلم نمیخواهد فکر کنم دنیا آنقدر کوچک و حقیر شده است که دلیل تمام بودنها ، رابطه ها و اشیا فقط ابزاریت آنهاست ... اینکه هر کس و هر چیز در این دنیای پهناور وسیله ایست برای فرو نشاند

تنها چیزی که در این دنیای بی ثبات ، دنیای همیشه در حال تغییر ، ثابت است ، عشق است ... حتی عشق از دست رفته نیز باز هم عشق است .. فقط شکل آن تغییر کرده ... جای تمام عاشقانه ها ، تمام زمزمه ها ، سرودها ،

حق با شماست .. من کم مینویسم .. کم حرف میزنم .. ینی بیشتر از قبل دنبال پنهان شدنم .. حتی وقتی دارم مینویسم هم ، نمینویسم .. وقتی دارم حرف میزنم هم ، حرف نمی زنم ... چون کلماتم ، حرف هایم ، فکرهایم ه

هميشه به اين وقت از نيمه شب كه ميرسم ، درهاي جهان ديگري به رويم باز ميشوند .. درست راس ساعت دو و پانزده دقيقه ي صبح .. روي ملافه ي قرمز رنگم دراز كشيده ام ، بر روي تخت .. و صدايي جز نفس اشيا دور و برم